Moda retro, styl vintage, piękne i klimatyczne miejsca.
Stylizacje inspirowane nostalgią za minionymi laty,
dwudziestoleciem międzywojennym i złotymi latami Hollywood.

2 listopada 2012

Pożegnanie./ Farewell.



Zawsze w końcu nadchodzi czas pożegnania. Z ukochaną osobą, z miejscem pełnym wspomnień, z zakurzonymi półkami pełnymi starych książek. Dlaczego niektóre pożegnania są oczekiwane, z niecierpliwością wychodzimy przyszłości naprzeciw, a innych się boimy. Przecież przez całe życie z czymś się żegnamy, zostawiamy za sobą beztroskę dzieciństwa, potem szaleństwa młodości, bo nie możemy doczekać się dorosłości. A przecież smak i zapach truskawek w czerwcu już nigdy nie będzie tak intensywny, jak tych truskawek podkradanych babci z ogródka po powrocie ze szkoły.
Coś się kończy, aby coś innego się rozpoczęło – nie dający się zatrzymać krąg życia. A co z tymi pożegnaniami, po których nic nowego nie nadchodzi. Żegnamy kogoś, coś – i to wszystko, koniec. Zostajemy sami…
Always in the end it is time to say goodbye. With your loved one, with a place full of memories, with dusty shelves full of ancient books. Sometimes goodbyes are expected, we go forward to meet the future, but another time we are afraid. During a lifetime we often say goodbye, we leave behind carefree childhood, then we rush through madness of youth because we can not wait adulthood. But the taste and smell of strawberries in June will never be as intense as those strawberries from the grandmother’s garden years ago.
Something ends, something else is to be started – a magical circle of life. But what about those farewells after which nothing new is coming. We say goodbye to someone, something - and it is all over. We stay alone ...
 
 
 
 
 
 


Fotograf – Łucja Lange

Modelka – Ina von Black.
 

10 komentarzy:

  1. Pięknie to napisałaś. Dobrałaś też najbardziej odpowiednią piosenkę. Czysta prawda. Co do Twojej stylizacji oraz całej sesji - idealnie odzwierciedla pożegnanie, smutek. Dwa ostatnie zdjęcia - najlepsze.
    http://kitten-fashion.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. Piękna, nostalgiczna sesja...Szafa, walizki, skojarzyło mi się to z młodością mojej babci. Podobnie kręciła sobie włosy, nosiła pończochy i miała identyczny telefon. Uważam, że nigdy nie zostajemy sami...

    OdpowiedzUsuń
  3. Nie potrafię się żegnać, nie potrafię wyrzucać, najmniejsze drobiazgi są naładowane wspomnieniami...Żyję w ciągłym smutku tego co mi umknęło i stoję w miejscu mimo ulotności chwil...
    piękne zdjęcia!!!

    OdpowiedzUsuń
  4. Najtrudniej jest się żegnać, gdy nie potrafimy odnaleźć się w przyszłości, w tym, co nas czeka za zakrętem.

    OdpowiedzUsuń
  5. Piękna sesja :) Czasami, na niektórych zdjęciach przypominasz mi Kate Winslet z "Lektora", ale nie tak wprost, tylko przez delikatne skojarzenia :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Naprawdę cudne zdjęcia, mimo że przebija z nich smutek i nostalgia - a może własnie dlatego takie piękne...
    Przypominasz mi na nich Marlene Dietrich - pod względem urody i stylu.

    OdpowiedzUsuń
  7. Dziękuję bardzo za wszystkie komentarze, ogromnie miło je czytać :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Piękna, melancholijna sesja. Łatwiej jest robić wesołe zdjęcia i nie każdy zmierzyłby się z wizualizacją takiego tematu jak pożegnania - dlatego tym bardziej ją podziwiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję. Przyznam się, że to bardzo osobiste zdjęcia (nie tylko pozowana sesja) i dużo czasu musiało upłynąć, zanim zdobyłam się na ich pokazanie.

      Usuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...